தமிழ்ப் பயணம்


அமிழ்தம்

ஆருயிர் அமிழ்தே!
உன் பெயர்தான் தமிழோ!
உனை நினைத்தாலே
உருகிப் போகுதெம் மனசு!
நின் மொழிக் கடலில்
மூழ்க துடிக்குதெம் முசுரு!
பருக பருக திகட்டா
தீஞ்சுவை நீயோ!
அதை அறியாதோர்
யாவரும் பேயோ!

Advertisements
Posted in கவிதைகள் | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

பெரியாரை பின்பற்றும் தமிழக இந்துத்துவவாதிகள் …


நன்றி! முதலில் ஒரு தமிழனாக இவர்களுக்கு நன்றி தெரிவிப்பது நம் கடமை.  என்னதான் இவர்கள் ஒரு இந்துத்துவ கட்சியாக இருக்கட்டும், தமிழ்நாட்டில் மட்டும் இவர்கள் சூழ்நிலை கைதிகளாக இருக்கிறார்கள்.  அந்த மட்டும் நமக்கு மட்டற்ற மகிழ்ச்சி.

பெரியாரால் தமிழகத்திற்கென தனியொரு பெருமை உண்டு.  அது, தமிழகம் தவிர்த்து இந்தியாவின் மற்ற மாநிலங்களை போல் அல்லாமல் பெயர் அளவிலாவது தம் பெயருக்கு முன்னாலோ பின்னாலோ சாதியை ஒழித்து உள்ளோம்.

ஆனால் வெளிமாநிலங்களில் வாழும் இக்காலத் தமிழ் தலைமுறையினர் சுயமரியாதை (திராவிட) உணர்வற்று உள்ளனர்.  சாதிப்பெயரை சேர்த்துக் கொள்வது அவர்களுக்கு இழுக்காக படவில்லை.  முகநூல் பக்கங்களில் தங்களது பெயருடன் சாதியையும் சேர்த்து எழுதுகிறார்கள்.  அவர்களுக்கு எடுத்து சொல்ல ஆளில்லை.  அல்லது அது அவர்களுக்கு புரியவில்லை.

இன்றும் வடக்கில் நம்மை முழுப்பெயர் கூறுமாறு கேட்கிறார்கள்.  நம் பெயரை கூறினாலும், மீண்டும் முழுப்பெயர் என்னவென்று வினவுகிறார்கள்.  அவர்களுக்கு முழுப்பெயர் என்பது சாதியையும் சேர்த்துதான் ஆகிறது.

தமிழகம் மட்டும் தன் வழி தனி வழி என இருப்பது, நாமெல்லாம் இன்றும் பெருமை பட வேண்டிய விடயம்.  இதற்கு பெரியாரின் புரட்சி மட்டுமே காரணம் என்பது யாவரும் ஒத்துக்கொண்டுதான் ஆகவேண்டும் என்பதில்லை.  நடைமுறையில் அந்த புரட்சியின் பாதிப்பை பார்த்து தெளிந்து கொள்ளலாம்.

எவ்வளவு பெரிய மதப்பற்றாளனாகவும், சாதிப்பற்றாளனாகவும் இருந்தாலும் பொது வாழ்வில் உள்ள பெரிய மனிதர்களும் தமிழகத்தில் தத்தம் பெயருடன் சாதிப் பெயரை விட்டொழித்துள்ளனர். இதுவே நாம் தமிழக இந்துத்துவவாதிகளை பாராட்ட போதுமானது.

Posted in கட்டுரைகள் | 1 பின்னூட்டம்

தமிழ்ப் பயணம்


செம்மொழி

செம்மொழியே! உன்னை செம்மையாக்கியதில்
ஆன்றோரும் சான்றோரும் பெருமைப்பட்டுக்
கொள்வதில் பெருமையில்லை!

அகிலமே உன்னை அரியணையேற்றினாலும்
அயல்மொழியை ஆராதிக்கும் கூட்டமிங்கு
இன்னும் குறையவில்லை!

எளியோரும் தமிழை கற்றாலே
நின் வனப்பு சாத்தியமாகுமென்ற
ஆவலும் அற்றுப் போகவில்லை!

Posted in கவிதைகள் | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

தமிழ்ப் பயணம்


வரங்கொடு இறைவா!

வரங்கொடு இறைவா நீ உண்டெனில்,
முத்தமிழாய் பிறக்க!
வரங்கொடு இறைவா நீ உண்டெனில்,
தமிழ்க்கனியாய் பிறக்க!
வரங்கொடு இறைவா நீ உண்டெனில்,
தமிழிசையாய் பிறக்க!
வரங்கொடு இறைவா நீ உண்டெனில்,
தமிழ்க்கலையாய் பிறக்க!
இல்லையேல்,
வரங்கொடு இறைவா என் தமிழ்
மீதுள்ள ஆர்வம் குறையாமலிருக்க!

Posted in கவிதைகள் | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

தமிழ்ப் பயணம்


முத்தமிழ்

மூமூவாய் விளங்கும் முத்தமிழே!
மா, பலா, வாழை யென உன்
கனி பிரிப்பர்!
யாழ், குழல், மழலை யென உன்
இசை பிரிப்பர்!
இனிமை, சுவை, எளிமை யென உன்
குணம் பிரிப்பர்!
ஆல், வேம்பு, அரசு யென உன்
மரம் பிரிப்பர்!
அன்பு, பண்பு, அரவணைப்பு யென உன்
அறம் பிரிப்பர்!
இயல், இசை, கூத்து யென உன்
கலைப் பிரிப்பர்!
எனினும்,
நம்மொழி, மாற்று மொழி யென உனை
ஈராக களைப் பிரிப்பாரிலை!

Posted in கவிதைகள் | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

தமிழ் தமிழரிடத்தில் … (2)


தமிழர்கள் தாய் மொழிக்கு கொடுக்கும் முக்கியத்துவமானது சொல்லிக்கொள்ளும்  நிலையில் இல்லாதது கண்டு மனம் வருந்தவே செய்கிறது.  எனவே அதனை அதிகரிக்க கைகொள்ள வேண்டிய வழிமுறைகளாகவன:

வீட்டுத்தமிழ்:

எந்தொரு செயலையும் முதலில் தம்மிடம் இருந்து தொடங்குவது மட்டும்தான் மிகவும் சிறப்பு தரும்.  அந்த அளவில் தமிழர்களான நாம் தமிழை நம் இல்லந்தோறும் பழக்க வேண்டும்.  தமிழகமோ, வெளி மாநிலமோ, வெளி நாடோ எல்லா இடங்களிலும் நம் வீட்டில் நம் பிள்ளைகளிடத்தில் தமிழில் பேசிட வேண்டும்.  தமிழ் படிக்க ஊக்குவிக்க வேண்டும்.  தமிழ் என்பது வெறும் மொழி மட்டுமன்று.  அது நம் உணர்வும் அடையாளமும் ஆகும். அதனை விட்டுக் கொடுக்கலாகாது, என்பதை நம் பிள்ளைகளுக்கு எடுத்துக் கூற வேண்டிய பொறுப்பு மற்றும் கடமை நமக்கு உள்ளது.  மேலும் குழந்தைகளுக்கு தமிழில் பெயர் சூட்டுவதைக் கட்டாய வழக்கமாக கொள்ள வேண்டும்.  நாமறிந்த மட்டும் எந்த மொழிக்காரரும் பிற மொழிகளில் அவர் குழந்தைகளுக்கு பெயர் சூட்டுவதை நாம் கண்டதில்லை.  அப்படி சூட்டுவது ஒரு அரிய நிகழ்வாக இருக்கலாம்.  ஏதாவது ஒரு வழியில் தமிழை நம்மிடையே ஒரு தொடர்பு மொழியாக வைத்திருப்பதை உறுதிப்படுத்திக் கொள்ளவேண்டும்.

இன்று பல வீடுகளில் வளர் பருவத்தில் உள்ள குழந்தைகளுக்கு கல்வி மட்டும் இன்றி ஆடல் பாடல் என்று அனைத்துவித கலைகளிலும் துறைகளிலும் பயிற்சி அளிக்க பெற்றோர்கள் ஆர்வம் கொண்டு காசை விரயம் செய்கின்றனர். தற்போதைய போட்டி நிறைந்த உலகமயமாக்கல் சூழலில் பல கலைகளிலும் தேர்ச்சி பெற்றிருப்பது அவசியமே என்றாலும், அதில் ஒரு விழுக்காடாவது தாய்மொழி கற்றுகொடுப்பதிலும் அக்கறை செலுத்தினால் பின் வரும் தலைமுறையினரிடமும்  தமிழைக் கொண்டு சேர்த்து வளர்ப்பதில் நாம் வெற்றி பெற்று நம் அடையாளத்தை தொலைக்காமல் இருக்கலாம்.  பிள்ளைகள் ஆங்கில வழி பள்ளிகளில் பயின்றாலும் வீட்டிலாவது தமிழ் எழுதப் படிக்க பயிற்சி அளித்து ஊக்கமும் அளிப்பதின் மூலம் கண்டிப்பாக தமிழின் நிலை உயர்வது திண்ணம்.

காட்சித்தமிழ்:

இன்றைய நவீன காலக்கட்டத்தில் அனைத்து தரப்பினரிடத்திலும் படிக்கும் வழக்கமும், எழுதும் வழக்கமும் வழக்கொழிந்து வருகிறது.  படிக்கும் பழக்கமாவது இணையம் வழியாகவேனும் தொடர்வது சற்று ஆறுதல் தரும் விடயம்.  ஆனால் எழுதும் பழக்கமானது, கடிதம் எழுதும் பழக்கம் குறைந்த காலத்திலிருந்தே குறைந்துவிட்டது.  அத்தகைய இடத்தினை இன்று காட்சி ஊடகங்கள்தான் ஆக்கிரமித்து உள்ளன, என்றால் அது மிகையல்ல.  காணொளி மூலம் பரவும் செய்தியானது உடனடியாகவும் துரிதமாகவும் மக்களை சென்றடைவது மட்டுமல்லாமல் மக்களின் ஒருமித்த ஆதரவினையும் பெற்று திகழ்கிறது.  துரித உணவுச்சாலைகள் போன்று துரித ஊடகமாக திகழ்வது காணொளி நிகழ்ச்சிகள் மட்டும்தான்.  எனவே காலத்திற்கு தகுந்தாற்போல் நாமும் தமிழுக்கென எவ்வாறு காட்சி ஊடகங்களை பயன் படுத்தலாம் என ஆய்வது நல்ல பலனைத் தரும்.  வளர் பருவத்தினரான குழந்தைகளை காட்சி ஊடகங்கள்தான் ஈர்க்கின்றன. அவர்களும் அதனைத்தான் நாடி செல்கின்றனர்.

எனவே அதற்கேற்ற காணொளி நிகழ்ச்சிகளை தயாரித்து வழங்கி தமிழின் மீது ஈடுபாடும் தமிழ் வளர்ச்சியின் மீது அக்கறையும் கொண்ட தலைமுறையாய் வார்க்கலாம். இன்றைய தலைமுறையினரிடம் காட்சி ஊடகம் செலுத்தும் ஆதிகத்தை புரிந்து கொண்டு செயல்படுவது காலத்தின் கட்டாயம் ஆகும்.  நாளேடுகளும் இன்று ஒரு சடங்காகத்தான் வீடுதோறும்  வாங்கப்படுகின்றன.  வானொலிகள் வெறும் திரைப்பட பாடல்களின் ஒலி பதிவாக மட்டும் மாறி நிற்கின்றன. காணொளி பெட்டியும் அலைப்பேசியும்தான் இன்று பெரும்பாலான நேரங்களை விழுங்கி கொண்டு இருக்கின்றன.  படிப்பதின் மூலமும் கேட்பதின் மூலமும் விளங்கிக்கொள்வதை விட காண்பதின் மூலம் மிக எளிதாக விளங்கி கொள்வது நிரூபிக்க பட்டுள்ளது.  எனவே காட்சி ஊடகத்தை நல்ல பயனுள்ள முறையில் பயன்படுத்தி கொள்வது என்பது மிகவும் இன்றியமையாதது ஆகும்.

பள்ளித்தமிழ்:

தமிழ்வழிக் கல்வி என்பது அரிதாகி வரும் காலத்தில்தான் நாம் உள்ளோம்.  எனவே ஒவ்வொரு பெற்றோரும் இயன்றவரை தத்தம் பிள்ளைகளுக்கு தமிழ் மொழி வழி கல்விக்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்கலாம்.  குறைந்தபட்சம் ஒரு மொழி பாடமாக தமிழ் உள்ள பள்ளிகளிலாவது கல்வி கற்க ஏற்பாடு செய்யலாம்.  இதனை தமிழ் ஆன்றோர்கள் அனைவரும் எளிய மக்களுக்கு விழிப்புணர்வு கொணர வழி காண வேண்டும்.  மேலும் எது எதற்கோ கொடி பிடிக்கும் தமிழ் இயக்கங்கள் தமிழின் வளர்ச்சியை உறுதி செய்ய தமிழரிடையே தமிழ் ஆர்வம் பெருகுவதற்கும் தமிழின்மேல் அக்கறை கொள்ளும் வகையிலும் தங்களுடைய பணிகளை செம்மையாக்கிக் கொள்ளலாம். மேலும் தமிழகத்தில் தமிழ் மொழிப்பாடம் கூட இல்லாத பள்ளிகள் இல்லாத நிலை வருவதற்கும்.  தமிழகத்தில் தமிழ் கட்டாயப்பாடம் ஆக்குவதற்கும் என்னென்ன முன்னெடுப்புகள் செய்ய வேண்டுமோ அத்தனையும் செய்ய ஆயத்தமாக வேண்டும்.

அரசுத்தமிழ்:

அரசிலும் அரசு அலுவலகங்கள் மற்றும் அரசு அமைப்புகளிலும் தமிழுக்கு உரிய இடத்தினை கொடுக்க தமிழ் இயக்கங்கள் அரசுக்கு வலியுறுத்தி அறப்போராட்டங்கள் நடத்த வேண்டும்.  தமிழக உயர்நீதி மன்றங்களில் தமிழை வழக்காடு மொழியாக்க வேண்டிய சட்ட திருத்தங்களை மேற்கொள்வதற்கான நடவடிக்கைகள் எடுப்பதற்கு ஆவன செய்ய வேண்டும்.  தமிழ் தமிழகத்திலேயே புறக்கணிப்பிற்கு உள்ளாவாதை தடுக்க வேண்டிய வேலைகளை செய்யலாம்.  தமிழானது அன்றாட மக்களின் புழங்கும் மொழி தகுதியை இழக்குமானால் பின் தமிழ் மெல்லச் சாவதை இனி யாராலும் தடுக்க முடியாது.  கணினித் தமிழ் இந்த உலகமயக் காலத்திலும் சோர்ந்து போகாமல் தனி நபர் மூலமும் தனி நபர் கூட்டின் மூலமும் உலகை வலம் வருவது மெச்சத்தக்கது, போற்றத்தக்கது.  எனவே தமிழை அன்றாட வழக்கில் நிலை நிறுத்துவது என்பது அரசின் துணையில்லாமல் வெற்றி பெறுவதும் பெற்ற வெற்றியை தக்க வைப்பதும் மிகவும் கடினம்.   இதனை அரசு உணரும் வகையிலான போராட்டங்களும் வலியுறுத்தல்களும் தேவை.

சோற்றுத்தமிழ்:

வெறும் வாயில் தமிழ் தமிழ் என்று கூவுவதையும் கரைவதையும் விட்டு விட்டு.  ஆக்கப்பூர்வமான வழிகளை கடுமையாக ஆய்வு செய்ய வேண்டிய நிலையில் நாம் உள்ளோம்.  தமிழ் உணர்வு என்பது இயற்கையாகவே அனைத்து தமிழர்களிடத்திலும் இருக்கவேச் செய்யும்.  ஆனால் அதனை சிறப்பு செய்ய முடியாமல் தடுப்பது எது.  அவர்களின் அன்றாட வாழ்க்கையை நடத்திக்கொண்டு செல்ல தேவையான பொருளாதார சிக்கல்கள்தான் அனைத்துக்கும் காரணியாகும்.  ‘பசி வந்தால் பத்தும் பறந்து போகும்’ என்றும் தமிழில்தான் கூறியுள்ளனர்.  எனவே தமிழ் வழங்கு தமிழாக வேண்டும் என்றால் பொருளாதார நிலைகளிலும் உயர்த்த வேண்டும்.  அதற்கு தமிழ் வழி படித்த இளைஞர்களுக்கு அரசு வேலை வாய்ப்பில் முன்னுரிமையளிக்க வேண்டும்.  தமிழில் தொழில்நுட்பக்கல்வியை வளர்த்தலும் நல்ல பலனைத் தரும். தமிழ் வழி படித்தவர்களும் தமிழில் படிப்பவர்களும் பொருளாதாரத்தில் முன்னேற முடியும் என்ற உறுதியானது தமிழுக்கான முக்கியத்துவத்தை நிச்சயமாக பெருக்கும்.  தமிழ் என்று கூறினாலே அதன் இலக்கியம் இலக்கணக் கூறுகளும்தான் உடனே நினைவுக்கு வரும்.  ஆனால் ஆங்கிலம் என்று கூறினால் அதன் இலக்கியங்களைவிட பொருளாதாரக் கூறுகள்தான் நினைவுக்கு வருகின்றன.  அது போன்று தமிழ் இனிமையான இலக்கிய வளம் நிறைந்த மொழிதான் என்றாலும் அதனை அடுத்த கட்டமாக வாழ்க்கை பிழைப்புக்குரிய பயன்பாட்டு மொழியாகவும் மாற்ற வேண்டிய கடமையில் இருந்து நாம் தவறி விட்டோம், என்ற உண்மையை ஏற்று கொண்டு இனி வரும் காலங்களில் அத்தவறை எவ்வெவ்வழிகளில் நின்று களையலாம் என்றும் தமிழ் ஆன்றோர்கள் திறந்த மனதுடன் ஆய வேண்டும்.

தாய்மொழி வழி கல்வியானது புரிதல் மேம்படுவதுடன் புதிய பல அரிய கண்டுபிடிப்புகளையும் கொண்டுவரும் சாத்தியக் கூறுகள் உள்ளன.  அதற்கு தாய் மொழிக்கு நாம் கொடுக்கும் முக்கியத்துவமே காரணமாக அமையும்.

Posted in கட்டுரைகள் | 1 பின்னூட்டம்

தமிழ் தமிழரிடத்தில் … (1)


“தமிழர்களின் வாழ்வில் தாய்மொழிக்குக் கொடுக்கப்படும் முக்கியத்துவம் என்ன? அதனை அதிகரிக்க என்னென்ன வழிமுறைகளைக் கையாளலாம்?” என்று கேட்கும் நிலையில் உள்ள தமிழர்களான நாம் அனைவரும் வெட்கப்படவேண்டிய விடயம்.  என்ன செய்வது? இதன் அக/புற காரணிகள் எண்ணிலடங்காது. அகக்காரணிகள் என்பவை ஒவ்வொரு மனிதனும் தன்னளவில் தமிழுக்கு ஆற்றும் தொண்டும் அல்லது இழுக்கும் எனலாம். புறக்காரணிகள் என்பவை தனிமனிதனின் கட்டுப்பாட்டுக்குள் அடங்காதவையான ஆளும் வர்க்கமும் அரசுமும்  ஆகும்.  புறக்காரணிகள் எளிய மனிதர்களின் சக்திக்கு மீறியவையாக இருந்தாலும்,  அகக்காரணிகளையேனும் நாம் அலசித்தான் ஆக வேண்டும்.

தமிழ் சமுதாய மக்கள் இன்று அவர்களின் வாழ்வில் தாய்மொழிக்கு அவ்வளவாக முக்கியத்துவம் கொடுப்பதாக தெரியவில்லை.  ஆனால் தமிழில்தான் மொழியைப் போற்றும் கவிதைகளும் உரைகளும் மிகுந்துள்ளன எனலாம்.  ஆனால் அதற்குரிய முக்கியத்துவத்தை நடைமுறையில் கொடுக்கிறார்களா என்றால், அதுதான் இல்லை.  நடைமுறையில் இல்லாத எந்த ஒரு பழக்கமும் அழிந்து ஒழிந்து போவது என்பது இயற்கை.  இதை புரிந்துகொண்டாலே பாதி வேலை முடிந்துவிடும்.

தொன்று தொட்டு வரும் மொழிகளுள் ஒன்று நம் தாய்மொழியாம் தமிழ் மொழியும் ஒன்று என கூறிக்கொள்வதில்தான் எத்தனை எத்தனை பெருமிதம் அடைகின்றார்கள், ஆங்கிலம் வழி அதனை அறிந்து கொண்டு, தமிழைப் படிக்க கூட தெரியாத நம் புதிய தலைமுறைகள்.

சங்கத்தமிழர்கள் தமிழை இயல், இசை, கூத்து என மூன்றாக பிரித்து தமிழை ஊட்டி நாளும் வளர்த்தார்கள்.  இன்று இயல் தமிழானது பெரும்பாலும் செய்தி ஊடகங்கள் வளர்த்து வருகின்றன.  மற்ற இலக்கிய நூல்களை சாமான்ய மக்கள் நெருங்குவதில்லை.  இசையும் கூத்தும் ஒருங்கே அமையப்பெற்றதாய் இருப்பது திரைத்துறைதான் என்றால் அது மிகையில்லை.  இன்றைய நிலையில் திரைப்பட துறைதான் வெகுமக்கள் ஊடகமாக திகழ்கிறது.  எனவே அதன் வழி தமிழின் முக்கியத்துவத்தை அதிகரிக்க செய்யலாம். ஆனால் அதில் மிகுதியாக இருப்பது பொருள் குற்றமா சொல் குற்றமா என்று அந்த நக்கீரனும் சிவபெருமானும்  வந்துதான் பட்டிமன்றம் வைத்து தீர்ப்பளிக்க வேண்டிய சூழல் நிலவுகிறது.  இப்படித்தான் இருக்கிறது நம் தாய் மொழியின் இன்றைய நிலை.  இவர்களை சங்கம் வைத்து தமிழ் வளர்க்க சொல்லவில்லை.  இருக்கும் தமிழை மென்று விழுங்கி, கடித்து துப்பாமல் இருந்தால் போதும்.

இன்றைய சூழலில் தமிழ் படங்களின் பெயர்கள் மட்டும்தான் தமிழில் உள்ளன. அதுவும் வரி விலக்கு போன்ற பயனை அடைவதற்கான ஒரு கருவியாகத்தான் இருக்கிறது..  தமிழ் படங்களில் பயன்படும் தமிழை விட மொழிமாற்று படங்களின் தமிழ் அருமையாகவே இருக்கிறது.  அது பலருக்கு இன்று கேலிக்குரிய பொருளாக மாறி நிற்கிறது. அந்த மாதிரியான படங்களை பார்த்துதான் என் பிள்ளைகள் இன்று தூய தமிழ் சொற்களை அறிந்து வைத்துள்ளனர்.  இது சில நேரங்களில் எனக்கு வியப்பையும் சிரிப்பையும் வரவழைத்தாலும் சிந்திக்ககூடிய ஒன்றாகவே உள்ளது.  ஏன் தமிழ் திரைப்படங்களில் இந்த மாதிரியான அல்லது கொஞ்சம் அதிகமான தூய தமிழை பயன் படுத்த கூடாது. அப்படி பயன் படுத்த நம்மை தடுத்தாட்கொள்வது எது என்பதை நாம் சற்று ஆராய வேண்டும்.

தமிழர்களை மற்ற மொழியினருடன் ஒப்பிட்டால் தாய்மொழிக்கு இவர்கள் கொடுக்கும் முக்கியத்துவத்தை விட மற்ற மொழியினர் அவர்கள் தாய்மொழிக்கு அதிகமாகவே கொடுக்கின்றனர்.  சான்றாக, எந்த வடநாட்டவரும்  அவர்கள் குழந்தைக்கு மற்ற மொழி பெயர்களை வைத்து பெருமை அடைவதை இதுகாறும் நான் கண்டதில்லை.  ஆனால் தமிழர்கள் தங்கள் குழந்தைகளுக்கு தமிழில் இல்லாத எழுத்துக்களை கொண்டு பெயர் வைத்து பெருமிதம் அடைகின்றனர்.  சாதரணமாக ஒரு பெயர் வைப்பதில் கூட இவர்கள் ஏன் இத்தனை கோழைகளாக உள்ளனர்.  தமிழில் பெயர் வைப்பதை அவமானகரமான ஒரு செயலாக நினைக்கிறார்கள்.  இப்படித்தான் இவர்கள் தங்கள் தாய்மொழிக்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்கிறார்கள்.  தமிழில் பெயர் சூட்டுவது ஒன்று மட்டும் அவ்வளவு பெரிய தமிழ் தொண்டாகிவிடாது.  அது ஒரு சிறிய தொடக்கமாக இருக்கட்டும்.

தொடக்கத்தில் கூறியதை போல் புறக்காரணிகள் என்பவை ஆளும் அரசும் அவற்றின் துறைகளும் மொழி வளர்வதற்கு எத்தனை தடைகளாக உள்ளன என்பது அனைவரும் அறிந்ததே.  இருந்தும்  சாமான்ய மக்களால் அதனை எதிர் கொள்வது அவ்வளவு எளிதல்ல.  எனவே ஆள்பவர்கள் தாய்மொழிக்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்கும் வகையில் திட்டங்களை கொண்டு வரவேண்டும்.  அவர்கள் அப்படி திட்டத்தை போடுமாறு மக்கள் அவர்களுக்கு போராட்டங்கள் மூலம் அழுத்தங்கள் கொடுக்க வேண்டும்.

தாய்மொழி என்பது இயற்கை வழி பட்டது.  அதன் மூலம் படிக்கும்போது புரிதல் மேம்படுவது மட்டுமல்லாமல் இயற்கையாகவே சம்பந்தபட்ட பாடங்களில் ஒரு ஈர்ப்பும் பிணைப்பும் உண்டாகும்.  இது அனுபவ பூர்வமான உண்மை.

என்னதான் ஆங்கிலத்தில் படித்தாலும் தமிழில் படிக்கும் போதுள்ள ஈர்ப்பு போன்று இல்லை.  ஆனால் காலவோட்டத்தில் உலகமயம், தனியார்மயம் என்று தமிழ் பள்ளிகள் காணாமல் போய், குறைந்து போய், தேய்ந்து போய், இன்று காசு கொடுத்து ஆங்கில தனியார் பள்ளிகளில் படிக்கும் சூழல் நிலவுகிறது.  தமிழகத்திலேயே தமிழ் வழி கல்வியின் மகத்துவம் குறைந்த பின் வெளி மாநிலங்களின் நிலையை தனியாக எடுத்து கூறத்தேவையில்லை.   இதில் ஆசிரியர்களின் குற்றமும் நிறைய உண்டு.  அன்று தமிழ் வழி படித்தவர்களும் இன்று நல்ல நிலையில் உள்ளனர்.  ஆனால் ஆசிரியப் பெருமக்கள் அடுத்த தலைமுறையை தமிழில் ஈடுபாடு கொண்டவர்களாக வளர்க்க தவறி விட்டனர்.  தத்தம் பிள்ளைகளை ஆங்கிலப் பள்ளிகளில் பயில அனுப்பி மற்றவர்களுக்கு எடுத்துகாட்டாக இருக்க தவறிவிட்டனர்.

“தமிழன் என்று சொல்லடா தலை நிமிர்ந்து நில்லடா”  என்ற சொற்றொடர் உணர்ந்து எழுதியதாகத்தான் இருக்க முடியும்.  தமிழகம் தவிர்த்து வெளி மாநிலங்களில் பிறந்து வளர்ந்த பல தமிழர்கள் தாங்கள் தமிழர்கள் என்று அடையாளபடுத்தப் படுவதை கூட விரும்பாதவர்களாகத்தான் உள்ளார்கள்.  இவர்களுக்கு அப்படி என்ன தாழ்வு மனப்பான்மையோ புரியவில்லை.

மேலும் தமிழில் பிற மொழி சொற்களை எழுதுவதற்கு உரிய எழுத்துக்கள் இல்லை என்ற வாதமும் சரியானதல்ல.  அப்படி பார்த்தால் உலகில் உள்ள எந்த ஒரு மொழியும் மற்ற மொழிகளை கற்பதற்கு ஏற்ற கருவியல்ல.  ஒரு மொழியை கற்க வேண்டுமாயின் நேரடியாக அந்த மொழியை படிப்பதின் மூலமே நலம் பயக்கும்.  அதுவன்றி உச்சரிப்புக்களும் எழுத்துக்களும் மாறுபடுகின்றன என்று ஒப்பாரி வைக்கலாகாது.  அது அறிவார்ந்த செயலும் இல்லை.  ‘ழ’கரமானது தமிழ் மொழியை தவிர மற்ற உலக மொழிகளில் காணப்படுவது இல்லை.  ‘தமிழ்’ என்ற பதத்தை இந்தியில் ‘தமில்’ என்றும், குசராத்தியில் ‘தாமில்’ என்றும், மற்றும் ஆங்கிலத்தில் ‘டமில்’என்றும் உச்சரிக்கின்றனர். அது தவறும் இல்லை. அது அவரவர் மொழிவாகு. அட, அவர்கள் (வட இந்தியர்கள்) மூன்று எழுத்து கொண்ட ‘அருள்’ என்ற என் பெயரைக் கூட எத்தனை முறை கூறினாலும் ‘அருண்’ என்றுதான் விளிப்பார்கள்.  அவர்களுக்கு பிறகு இந்தியிலும் ஆங்கிலத்திலும் எழுதிக்காட்டிய பின்தான் புரியும்.  அவர்களை என்றாவது அணுகி இவர்கள் அது சரியான உச்சரிப்பு இல்லை என்று கூறியிருப்பார்களா அல்லது கூறுவார்களா.  மாட்டார்கள்.  அதுபோல் அவரவர் மொழிவாகுக்கு ஏற்றவாறு சொற்களை அமைப்பதுதான் தொன்றுதொட்டு வரும் உலக வழக்கும் மரபும் ஆகும்.  இதனை உணர்ந்தால் தமிழை பகடி பேசுபவர்கள் திருந்தலாம்.  பிறமொழிச்சொற்களை தமிழுக்கு ஏற்ற ஒலியமைப்பில் அமைப்பதுதான் சாலச்சிறந்ததும் இனிமையும் ஆகும். ஆனால் இன்றோ இவையனைத்தையும் புறக்கணித்துவிட்டு பிற மொழி பெயர் சொற்களை அப்படியே பயன் படுத்த எத்தனிப்பதின் விளைவுதான் இவர்கள் தமிழை குறை கூறுவதில் கொண்டு போய் நிறுத்துகிறது.

ஐரோப்பிய கண்டத்து வீரமாமுனிவர் இயேசு காவியத்தை ‘தேம்பாவணி’ எனப் பெயரிட்டு தமிழில் படைத்த போது தமிழின் சுவை குன்றாது குலைக்காது எவ்வளவு இனிமையுடன் படைத்திருப்பார்.  மாற்று மொழியின் உன்னதம் அறிந்து அதற்கேற்றார்போல் ஒவ்வொரு கதை மாந்தர்களின் பெயரையும் இடப்பெயர்களையும்  தமிழ்ப் படுத்தி சுவை கூட்டி மெருகேற்றியிருப்பார்.

எனவே வக்கணை பேசுபவர்கள் சற்று உணர்ந்து சிந்தித்து பார்த்தால் நன்மை பயக்கும்.

இது மட்டுமின்றி அனைத்து உலகத் தமிழர்களையும் ஒன்றிணைக்க அரசியல் தவிர்த்த பேரியக்கம் ஒன்று கட்ட வேண்டியது மிகவும் அவசியமாகிறது.  அவ்வியக்கமானது தமிழ் கலை கலாச்சார பண்பாட்டில் கவனம் செலுத்தி இயல், இசை, கூத்து என முத்தமிழையும் ஒருங்கே வளர்க்க முயற்சி செய்யலாம்.

Posted in கட்டுரைகள் | பின்னூட்டமொன்றை இடுக