தமிழ் தமிழரிடத்தில் … (1)


“தமிழர்களின் வாழ்வில் தாய்மொழிக்குக் கொடுக்கப்படும் முக்கியத்துவம் என்ன? அதனை அதிகரிக்க என்னென்ன வழிமுறைகளைக் கையாளலாம்?” என்று கேட்கும் நிலையில் உள்ள தமிழர்களான நாம் அனைவரும் வெட்கப்படவேண்டிய விடயம்.  என்ன செய்வது? இதன் அக/புற காரணிகள் எண்ணிலடங்காது. அகக்காரணிகள் என்பவை ஒவ்வொரு மனிதனும் தன்னளவில் தமிழுக்கு ஆற்றும் தொண்டும் அல்லது இழுக்கும் எனலாம். புறக்காரணிகள் என்பவை தனிமனிதனின் கட்டுப்பாட்டுக்குள் அடங்காதவையான ஆளும் வர்க்கமும் அரசுமும்  ஆகும்.  புறக்காரணிகள் எளிய மனிதர்களின் சக்திக்கு மீறியவையாக இருந்தாலும்,  அகக்காரணிகளையேனும் நாம் அலசித்தான் ஆக வேண்டும்.

தமிழ் சமுதாய மக்கள் இன்று அவர்களின் வாழ்வில் தாய்மொழிக்கு அவ்வளவாக முக்கியத்துவம் கொடுப்பதாக தெரியவில்லை.  ஆனால் தமிழில்தான் மொழியைப் போற்றும் கவிதைகளும் உரைகளும் மிகுந்துள்ளன எனலாம்.  ஆனால் அதற்குரிய முக்கியத்துவத்தை நடைமுறையில் கொடுக்கிறார்களா என்றால், அதுதான் இல்லை.  நடைமுறையில் இல்லாத எந்த ஒரு பழக்கமும் அழிந்து ஒழிந்து போவது என்பது இயற்கை.  இதை புரிந்துகொண்டாலே பாதி வேலை முடிந்துவிடும்.

தொன்று தொட்டு வரும் மொழிகளுள் ஒன்று நம் தாய்மொழியாம் தமிழ் மொழியும் ஒன்று என கூறிக்கொள்வதில்தான் எத்தனை எத்தனை பெருமிதம் அடைகின்றார்கள், ஆங்கிலம் வழி அதனை அறிந்து கொண்டு, தமிழைப் படிக்க கூட தெரியாத நம் புதிய தலைமுறைகள்.

சங்கத்தமிழர்கள் தமிழை இயல், இசை, கூத்து என மூன்றாக பிரித்து தமிழை ஊட்டி நாளும் வளர்த்தார்கள்.  இன்று இயல் தமிழானது பெரும்பாலும் செய்தி ஊடகங்கள் வளர்த்து வருகின்றன.  மற்ற இலக்கிய நூல்களை சாமான்ய மக்கள் நெருங்குவதில்லை.  இசையும் கூத்தும் ஒருங்கே அமையப்பெற்றதாய் இருப்பது திரைத்துறைதான் என்றால் அது மிகையில்லை.  இன்றைய நிலையில் திரைப்பட துறைதான் வெகுமக்கள் ஊடகமாக திகழ்கிறது.  எனவே அதன் வழி தமிழின் முக்கியத்துவத்தை அதிகரிக்க செய்யலாம். ஆனால் அதில் மிகுதியாக இருப்பது பொருள் குற்றமா சொல் குற்றமா என்று அந்த நக்கீரனும் சிவபெருமானும்  வந்துதான் பட்டிமன்றம் வைத்து தீர்ப்பளிக்க வேண்டிய சூழல் நிலவுகிறது.  இப்படித்தான் இருக்கிறது நம் தாய் மொழியின் இன்றைய நிலை.  இவர்களை சங்கம் வைத்து தமிழ் வளர்க்க சொல்லவில்லை.  இருக்கும் தமிழை மென்று விழுங்கி, கடித்து துப்பாமல் இருந்தால் போதும்.

இன்றைய சூழலில் தமிழ் படங்களின் பெயர்கள் மட்டும்தான் தமிழில் உள்ளன. அதுவும் வரி விலக்கு போன்ற பயனை அடைவதற்கான ஒரு கருவியாகத்தான் இருக்கிறது..  தமிழ் படங்களில் பயன்படும் தமிழை விட மொழிமாற்று படங்களின் தமிழ் அருமையாகவே இருக்கிறது.  அது பலருக்கு இன்று கேலிக்குரிய பொருளாக மாறி நிற்கிறது. அந்த மாதிரியான படங்களை பார்த்துதான் என் பிள்ளைகள் இன்று தூய தமிழ் சொற்களை அறிந்து வைத்துள்ளனர்.  இது சில நேரங்களில் எனக்கு வியப்பையும் சிரிப்பையும் வரவழைத்தாலும் சிந்திக்ககூடிய ஒன்றாகவே உள்ளது.  ஏன் தமிழ் திரைப்படங்களில் இந்த மாதிரியான அல்லது கொஞ்சம் அதிகமான தூய தமிழை பயன் படுத்த கூடாது. அப்படி பயன் படுத்த நம்மை தடுத்தாட்கொள்வது எது என்பதை நாம் சற்று ஆராய வேண்டும்.

தமிழர்களை மற்ற மொழியினருடன் ஒப்பிட்டால் தாய்மொழிக்கு இவர்கள் கொடுக்கும் முக்கியத்துவத்தை விட மற்ற மொழியினர் அவர்கள் தாய்மொழிக்கு அதிகமாகவே கொடுக்கின்றனர்.  சான்றாக, எந்த வடநாட்டவரும்  அவர்கள் குழந்தைக்கு மற்ற மொழி பெயர்களை வைத்து பெருமை அடைவதை இதுகாறும் நான் கண்டதில்லை.  ஆனால் தமிழர்கள் தங்கள் குழந்தைகளுக்கு தமிழில் இல்லாத எழுத்துக்களை கொண்டு பெயர் வைத்து பெருமிதம் அடைகின்றனர்.  சாதரணமாக ஒரு பெயர் வைப்பதில் கூட இவர்கள் ஏன் இத்தனை கோழைகளாக உள்ளனர்.  தமிழில் பெயர் வைப்பதை அவமானகரமான ஒரு செயலாக நினைக்கிறார்கள்.  இப்படித்தான் இவர்கள் தங்கள் தாய்மொழிக்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்கிறார்கள்.  தமிழில் பெயர் சூட்டுவது ஒன்று மட்டும் அவ்வளவு பெரிய தமிழ் தொண்டாகிவிடாது.  அது ஒரு சிறிய தொடக்கமாக இருக்கட்டும்.

தொடக்கத்தில் கூறியதை போல் புறக்காரணிகள் என்பவை ஆளும் அரசும் அவற்றின் துறைகளும் மொழி வளர்வதற்கு எத்தனை தடைகளாக உள்ளன என்பது அனைவரும் அறிந்ததே.  இருந்தும்  சாமான்ய மக்களால் அதனை எதிர் கொள்வது அவ்வளவு எளிதல்ல.  எனவே ஆள்பவர்கள் தாய்மொழிக்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்கும் வகையில் திட்டங்களை கொண்டு வரவேண்டும்.  அவர்கள் அப்படி திட்டத்தை போடுமாறு மக்கள் அவர்களுக்கு போராட்டங்கள் மூலம் அழுத்தங்கள் கொடுக்க வேண்டும்.

தாய்மொழி என்பது இயற்கை வழி பட்டது.  அதன் மூலம் படிக்கும்போது புரிதல் மேம்படுவது மட்டுமல்லாமல் இயற்கையாகவே சம்பந்தபட்ட பாடங்களில் ஒரு ஈர்ப்பும் பிணைப்பும் உண்டாகும்.  இது அனுபவ பூர்வமான உண்மை.

என்னதான் ஆங்கிலத்தில் படித்தாலும் தமிழில் படிக்கும் போதுள்ள ஈர்ப்பு போன்று இல்லை.  ஆனால் காலவோட்டத்தில் உலகமயம், தனியார்மயம் என்று தமிழ் பள்ளிகள் காணாமல் போய், குறைந்து போய், தேய்ந்து போய், இன்று காசு கொடுத்து ஆங்கில தனியார் பள்ளிகளில் படிக்கும் சூழல் நிலவுகிறது.  தமிழகத்திலேயே தமிழ் வழி கல்வியின் மகத்துவம் குறைந்த பின் வெளி மாநிலங்களின் நிலையை தனியாக எடுத்து கூறத்தேவையில்லை.   இதில் ஆசிரியர்களின் குற்றமும் நிறைய உண்டு.  அன்று தமிழ் வழி படித்தவர்களும் இன்று நல்ல நிலையில் உள்ளனர்.  ஆனால் ஆசிரியப் பெருமக்கள் அடுத்த தலைமுறையை தமிழில் ஈடுபாடு கொண்டவர்களாக வளர்க்க தவறி விட்டனர்.  தத்தம் பிள்ளைகளை ஆங்கிலப் பள்ளிகளில் பயில அனுப்பி மற்றவர்களுக்கு எடுத்துகாட்டாக இருக்க தவறிவிட்டனர்.

“தமிழன் என்று சொல்லடா தலை நிமிர்ந்து நில்லடா”  என்ற சொற்றொடர் உணர்ந்து எழுதியதாகத்தான் இருக்க முடியும்.  தமிழகம் தவிர்த்து வெளி மாநிலங்களில் பிறந்து வளர்ந்த பல தமிழர்கள் தாங்கள் தமிழர்கள் என்று அடையாளபடுத்தப் படுவதை கூட விரும்பாதவர்களாகத்தான் உள்ளார்கள்.  இவர்களுக்கு அப்படி என்ன தாழ்வு மனப்பான்மையோ புரியவில்லை.

மேலும் தமிழில் பிற மொழி சொற்களை எழுதுவதற்கு உரிய எழுத்துக்கள் இல்லை என்ற வாதமும் சரியானதல்ல.  அப்படி பார்த்தால் உலகில் உள்ள எந்த ஒரு மொழியும் மற்ற மொழிகளை கற்பதற்கு ஏற்ற கருவியல்ல.  ஒரு மொழியை கற்க வேண்டுமாயின் நேரடியாக அந்த மொழியை படிப்பதின் மூலமே நலம் பயக்கும்.  அதுவன்றி உச்சரிப்புக்களும் எழுத்துக்களும் மாறுபடுகின்றன என்று ஒப்பாரி வைக்கலாகாது.  அது அறிவார்ந்த செயலும் இல்லை.  ‘ழ’கரமானது தமிழ் மொழியை தவிர மற்ற உலக மொழிகளில் காணப்படுவது இல்லை.  ‘தமிழ்’ என்ற பதத்தை இந்தியில் ‘தமில்’ என்றும், குசராத்தியில் ‘தாமில்’ என்றும், மற்றும் ஆங்கிலத்தில் ‘டமில்’என்றும் உச்சரிக்கின்றனர். அது தவறும் இல்லை. அது அவரவர் மொழிவாகு. அட, அவர்கள் (வட இந்தியர்கள்) மூன்று எழுத்து கொண்ட ‘அருள்’ என்ற என் பெயரைக் கூட எத்தனை முறை கூறினாலும் ‘அருண்’ என்றுதான் விளிப்பார்கள்.  அவர்களுக்கு பிறகு இந்தியிலும் ஆங்கிலத்திலும் எழுதிக்காட்டிய பின்தான் புரியும்.  அவர்களை என்றாவது அணுகி இவர்கள் அது சரியான உச்சரிப்பு இல்லை என்று கூறியிருப்பார்களா அல்லது கூறுவார்களா.  மாட்டார்கள்.  அதுபோல் அவரவர் மொழிவாகுக்கு ஏற்றவாறு சொற்களை அமைப்பதுதான் தொன்றுதொட்டு வரும் உலக வழக்கும் மரபும் ஆகும்.  இதனை உணர்ந்தால் தமிழை பகடி பேசுபவர்கள் திருந்தலாம்.  பிறமொழிச்சொற்களை தமிழுக்கு ஏற்ற ஒலியமைப்பில் அமைப்பதுதான் சாலச்சிறந்ததும் இனிமையும் ஆகும். ஆனால் இன்றோ இவையனைத்தையும் புறக்கணித்துவிட்டு பிற மொழி பெயர் சொற்களை அப்படியே பயன் படுத்த எத்தனிப்பதின் விளைவுதான் இவர்கள் தமிழை குறை கூறுவதில் கொண்டு போய் நிறுத்துகிறது.

ஐரோப்பிய கண்டத்து வீரமாமுனிவர் இயேசு காவியத்தை ‘தேம்பாவணி’ எனப் பெயரிட்டு தமிழில் படைத்த போது தமிழின் சுவை குன்றாது குலைக்காது எவ்வளவு இனிமையுடன் படைத்திருப்பார்.  மாற்று மொழியின் உன்னதம் அறிந்து அதற்கேற்றார்போல் ஒவ்வொரு கதை மாந்தர்களின் பெயரையும் இடப்பெயர்களையும்  தமிழ்ப் படுத்தி சுவை கூட்டி மெருகேற்றியிருப்பார்.

எனவே வக்கணை பேசுபவர்கள் சற்று உணர்ந்து சிந்தித்து பார்த்தால் நன்மை பயக்கும்.

இது மட்டுமின்றி அனைத்து உலகத் தமிழர்களையும் ஒன்றிணைக்க அரசியல் தவிர்த்த பேரியக்கம் ஒன்று கட்ட வேண்டியது மிகவும் அவசியமாகிறது.  அவ்வியக்கமானது தமிழ் கலை கலாச்சார பண்பாட்டில் கவனம் செலுத்தி இயல், இசை, கூத்து என முத்தமிழையும் ஒருங்கே வளர்க்க முயற்சி செய்யலாம்.

Advertisements
Posted in கட்டுரைகள் | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

தமிழ்ப் பயணம் – ஒத்துழைப்பு


ஒத்துழைப்பு

மன மொரு மந்தியெனில்
செந்தமிழ் கிளைகள் பலவுளது!
நினை வொரு பறவையெனில்
பைந்தமிழ் வானம் பரந்துளது!
ஆர்வ மொரு ஊற்றெனில்
அருந்தமிழ் காக்க தேவையுளது!
ஆக்க மொரு நோக்கமெனில்
பொற்றமிழ் போற்ற வேண்டியுளது!

Posted in கவிதைகள் | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

கௌரவப் பிச்சைக்காரர்களின் புலம்பல்


அவாள்கள் உள்ளே பிச்சை எடுப்பதை பற்றி என்றும் அசிங்க படமாட்டார்கள்.  ஆனால் வெளியே பிச்சை எடுப்பவர்களின் நலனுக்காக போராடியவரைப் பற்றி பேச இவர்களுக்கு என்ன அறுகதை இருக்கிறது.

Posted in கட்டுரைகள் | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

திணிப்பு


தமிழின்பால் கொண்ட பற்றால்
போற்றுவேன் என்னருந் தலைவரென!
அவர்தம் புகழ் பாடவில்லை
அரசியல் தலைவ ரென்று!
தன்விருப்பு வெறுப்பினை திணியாதிருப்பேன்!
மாற்றார் மேல் என்றும்!
ஆனால் திணித்தேயிருப்பேன்  தாய்த்தமிழை
ஏற்றுக் கொள் என்றும்!
தாய்ப்பால் சேய்க்கு உகந்தது
என யாவரும் உணர்ந்தோம்!
அதுபோல் தாய்த்தமிழும் தமிழின்
சேயாம் நமக்கு இன்றியமையாததாகும்!

Posted in கவிதைகள் | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

தமிழ்ப் பயணம் – பதங்காணல்


பதங்காணல்

சொல் வளமி குந்த பைந்தமிழில்,
உரிய பதமிலை யென வாதிடுவோரே!
நாமே நமை பழி சொலலாகுமோ!
அங்ஙனம் வெட்குதலும் வேண்டாமோ!
வீண் பிடி வாதம் விடுத்து,
நன்தமிழில் பதம் காண விழைவீரோ!

 

Posted in கவிதைகள் | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

பெண்ணியமும் பேராண்மையும்


பெண்ணியம் குறித்து அன்று முதல் இன்று வரை பலர் பேசுவதையும், எழுதுவதையும், கேட்டிருக்கிறோம், படித்திருக்கிறோம். மேலும் பெண்கள் குறித்து பெண்கள்தான் பேசவேண்டும் என்றும் பல பெண்ணியவாதிகளும் வாதிடுகின்றனர்.  இதுவும் நமக்கு ஏற்புடையதாக இல்லை.

பெண்களுக்கு விடுதலை கொடுக்கவேண்டும் என்று பேசுபவர்களும் ஏராளம்.  அவர்களுக்கு விடுதலை கொடுக்க நாம் யார்?  அவர்களை உற்ற தோழியாக கருதினால் போதாதா?  ஆண்கள் ஒருபாலினம் போல பெண்கள் ஒருபாலினம் என்று கருதினாலே அனைத்து பிரச்சனைகளும் தீர்ந்து விடுமே.

அவள் ஒரு பெண்தானே என்ற இளக்காரம் ஒவ்வொரு ஆண் மனதிலும் ஆழமாய் வேரூன்றி உள்ளது.    நாம் நம் சமூகத்தில் வளர்ந்து வந்த விதம் அப்படி.  அது போன்ற தருணங்களை நான் நன்கு உணர்கிறேன்.  அது போன்று நினைப்பதையோ பேசுவதையோ கூட தவிர்த்து வருகிறேன்.  எனவே ஆண்கள் திருந்த பலகாலம் பிடிக்கும் செயலாகும்.  ஆகவே பெண்கள் தங்கள் இருப்பை தாங்களே தான் பலப்படுத்திக் கொள்ளவேண்டும்.

இன்று எந்த துறையிலும் பெண்களை சகத்தோழியாக நினைப்பதில்லை.  தன் மனைவியைக்கூட சமமாக மதிப்பதில் கவுரவம் பார்ப்போரும் உள்ளனர். அலுவலகங்களிலும் உடன் இருக்கின்ற வரை சிரித்து மரியாதையாக பேசுபவர்கள்கூட பின்னால் இளக்காரமாகவும் இழிவாகவும் பேசுவதை கேட்கவும் நேரிடுகிறது.

அதிலும் திரைத்துறையை எடுத்துக்கொண்டால் பெண்களை மிகுதியாக கொச்சைப்படுத்தும் போக்கு மலிந்துகிடக்கிறது.  பணம்நிறைய கிடைப்பது கூட, அவர்கள் சகித்து கொண்டிருக்க காரணமாயிருக்கலாம்.  அதிலும் ஆண் நடிகர்களுக்கு கிடைப்பதில் பலமடங்கு குறைவான சம்பளம்தான் பெண் நடிகைகள் பெறுகிறார்கள்.  இருந்தாலும் நடிகர்களுக்கு இவ்வளவு பெரும்சம்பளம் கொடுக்க வேண்டிய அவசியம் என்ன என்பது வேறொரு கட்டுரைக்கான கருவாக இருக்கும்.

நம் திரைப்பட கதாநாயகர்கள் அனைவரும் தாய்மார்களை கவர்வதற்கு பெரும்போட்டியில் உள்ளனர்.  ஆனால் அவர்கள் விரும்பி பேசும் வசனங்களை கூர்ந்துகவனித்தால் அதேதாய்மார்களை எவ்வளவு கேவலமாக எடை போடுகிறார்கள் என்று வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டலாம்.

எடுத்துக்காட்டாக நம் உச்சநட்சத்திர கதாநாயகர்கள் அடிக்கடி பேசும் வசனம்தான், நம்மை எரிச்சலடைய வைக்கிறது.  அது என்னவென்றால் – நான் ஆம்பளடா –   என்று ஓயாமல் படத்திற்கு படம் பேசுவது.  இது ஏதோ ஒரு வழக்கமான வசனமாக தெரியலாம்.  படம் பார்க்கும் ரசிகர்களும் அந்நேரத்தில் கைதட்டி ஆரவாரம் செய்யலாம்.  ஆனால் அந்த வார்த்தையின் பின்னால் மிகப்பெரிய வக்கிரபுத்தியும் ஆணாதிக்க திமிரும் உள்ளதாகவே நான் கருதுகிறேன்.   நான்ஆம்பள – எனும் போதே பெண் என்பவள் எவ்வளவு தாழ்வானவளாக உருவகப் படுத்தப்படுகிறாள் என்பது வெளிச்சமாகிறது.

இந்த மாதிரியான வசனத்தைக்கூட தவிர்க்கும் கதாநாயகர்களே பெண்ணியத்தை போற்றுபவர் என்று கொள்ளலாம்.  ஆனால் ஒன்று, அதை நம் பெண்களே கூட வரவேற்பார்களா என்று தெரியவில்லை.  அல்லது இந்த வசனங்கள் அவர்களை பாதிக்கிறதா என்று கூட தெரியவில்லை.  இனியாவது நம் திரை வசனகர்த்தாக்கள் திருந்தட்டும்.

இப்படி சின்னவிடயம் என்று நாம் நினைக்கும் பல விடயங்களில் பெண்ணை குறைத்து மதிப்பிடும் அல்லது இளக்காரமாக நினைக்கும் போக்குகள் நிறைந்து காணப்படுகின்றன.  இதனால்தான் சிறுவயதில் இருந்தே பெண் என்பவள் இரண்டாம்தர பாலினமாகவே கருதப்பட்டு வருகிறாள்.  அப்படி வளர்ந்துவரும் ஆண்பிள்ளைகள் எப்படி பெண்களை தங்களைப் போன்ற ஓர் உயர்திணையாக நினைப்பார்கள்?

இதில் ஒரு ஆறுதல் என்னவென்றால், தமிழ் இலக்கணமானது பெண்களையும் உயர்திணையில்தான் வைத்துள்ளது.  தமிழின் வழி தனி வழி என்பதற்கு  இப்படி பற்பல எடுத்துக்காட்டுகள் உள்ளன.  ஆனால் இச்சிறப்பு மற்ற மொழிகளில் இருப்பதாக தெரியவில்லை.  குறிப்பாக இந்தி இலக்கணம் பெண்களை அஃறிணையில்தான் வைத்துள்ளது அல்லது அஃறிணைகளை பெண்பாலில் வைத்துள்ளது என்றும் கொள்ளலாம்.  ஆக மொத்தம் இந்தியில் ஆண்பால் பெண்பால் என இரு பால் வகைகள்தான்.  இவ்வாறு தமிழானது ஒரு வாழ்வியல் மொழி என்பதை நாம் அறிய வேண்டும்.

பெண்களும் சமூகப்பொறுப்புடன் ஒட்டுமொத்த ஆண்களையும் வெறுத்தொதுக்காமல் நடக்கவேண்டும் என்பதைநாம் சொல்லி தெரிய வேண்டியதில்லை.  நடை, உடை, பாவனைகளில் ஆணைப் போன்று இருந்தால்தான் முற்போக்கானவள் என்று இன்றைய இளம்பெண்கள் பலர் நினைக்கின்றனர், போலும்.  சேலையில் இருக்கும் பெண்களுக்கும் அறிவு தெளிவு இருக்கும் என்பதை மறக்கலாகாது, மறுக்கலாகாது. அவரவர் வசதிகேற்ப நடை, உடையுடன் இருப்பதில் தவறில்லை யென்றாலும் மாற்றாரை குறைவாக நினைப்பது தவறாகும்.

பெண்ணில்லாமல் ஆணில்லை என்பதை உணர்ந்து, ஆண்கள் அனைவரும் ஒவ்வொரு தருணத்திலும் பெண்களை ஏளனமாக நினைப்பதை தவிர்க்க வேண்டும் என்பதில் கவனமாக இருப்போம் என்று உறுதிகொள்ள வேண்டும்.

Posted in கட்டுரைகள் | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

தமிழ்ப் பயணம்


‘ஓ’காரக் காதல்:

ஓயாதே ஒருநாளும் எந்தமிழ்மீது
ஓங்கி நிற்கும் காதலலை!
ஓட்டிடுவேன் வாழ்வதனை பைந்தமிழ்
ஓதலில்! கிணற்று தவளையென
ஓலமிடும் வாயடைக்க வழிகாண்பேன்!
ஓரங்கட்டிடுவேன் நற்றமிழ் விருந்து
ஓம்பாதவரை! கண்ணிற் கினிதாம்
ஓவியம்போல் செவிக்கினிதாம் செந்தமிழ்
ஓசையென முழங்கிடுவேன் முரசாய்!
ஓலைக்காலந் தொட்டு நன்னெறி
ஓதிவரும் எந்தமிழ்மேற் பற்றெனும்
ஓடங்கொண்டு கடந்திடுவேன் வாழ்வதனை!

Posted in கவிதைகள் | பின்னூட்டமொன்றை இடுக